კერძო სახლი წავკისში

წავკისში მდებარე კერძო საცხოვრებელი სახლი დამრეც რელიეფზეა განთავსებული, გარშემო მდებარე ბორცვები კი მის უშუალო ფონს ქმნის. ეს ბუნებრივი ტოპოგრაფია პროექტის მთავარი ამოსავალი წერტილი გახდა — არქიტექტურა არ ცდილობს გარემოსთან დაპირისპირებას, არამედ ორგანულად ერწყმის მას. შენობის მთავარი ელემენტია მოხრილი, ხის ყალიბის ფაქტურის მქონე ბეტონის კედელი, რომელიც ფასადის ზედა ნაწილს კვეთს — მის ზედაპირზე სხვადასხვა ზომის წრიული ღიობებია გამოკვეთილი, რომლებიც სინათლეს ინტერიერში უშვებს და ფასადს განსხვავებულ ხასიათს ანიჭებს, ქვედა სართულის სადა გეომეტრიისგან განსხვავებულს. დღის განმავლობაში ეს ღიობები შიდა სივრცეებში სინათლისა და ჩრდილების დინამიკურ თამაშს ქმნის, ხოლო საღამოს საათებში შენობა შიგნიდან განათებულ, სკულპტურულ ობიექტად გარდაიქმნება.

სახურავი დაფარულია გამწვანებით, რაც შენობას ვიზუალურად ფერდობთან აკავშირებს და ნაგებობის აღქმად მასას ამცირებს. მწვანე სახურავის კონცეფცია არა მხოლოდ ვიზუალურ ინტეგრაციას უზრუნველყოფს, არამედ ენერგოეფექტურობასა და ბუნებრივ თერმოიზოლაციასაც უწყობს ხელს. პირველ სართულზე სრული სიმაღლის მინის ფასადი და ხის ჩარჩოს სლაიდური კარები საცხოვრებელ სივრცეებს პირდაპირ ბაღთან, აუზთან და ტერასასთან აკავშირებს.

ცილინდრული ბეტონის ბუხარი ნახევრად გარე სივრცის ლაუნჯ-ზონის მთავარი აქცენტია, ბეტონის ფართო გადახურვის ქვეშ. ეს გადახურული ზონა ქმნის კომფორტულ, ამინდისგან დაცულ სივრცეს, საიდანაც უშუალოდ იშლება ხედი შიდა ეზოსა და ლანდშაფტზე.

ინტერიერი მთლიანად მოპირკეთებულია ხის ყალიბის ფაქტურის მქონე ბეტონით, ხის კედლის პანელები კი სითბოს შეაქვს ბეტონის პირველყოფილ სიმკაცრესთან კონტრასტში. მატერიალურობის ეს სინთეზი ხაზს უსვამს არქიტექტურის ტაქტილურ თვისებებს და შიდა სივრცეებში სიმყუდროვისა და სიმშვიდის განცდას აძლიერებს.

სივრცული თანმიმდევრობა დახურული პირადი ზონებიდან ბაღთან სულ უფრო გახსნილი ურთიერთობისკენ ვითარდება — აუზი და გაზონი კი გარე საცხოვრებელ გარემოს შენობის ფარგლებს გაღმაც აგრძელებს. შედეგად, ზღვარი არქიტექტურასა და ბუნებრივ ლანდშაფტს შორის თითქმის ქრება, რაც მაცხოვრებლებს ბუნებასთან პირდაპირ და უწყვეტ კავშირს სთავაზობს.