თბილისის გარეუბანში მდებარე ეს იდენტური აგურის მოცულობები, რომლებიც თანმიმდევრულადაა განლაგებული, ქუჩის ერთიანი კონტურის შეგრძნებას ქმნის. მიუხედავად საერთო შაბლონისა, თითოეული ერთეული ინდივიდუალურია და მჭიდროდ უკავშირდება რელიეფს.
შენობები ბუნებრივი დახრილობის მიხედვით კასკადურადაა განლაგებული, რაც მობინადრეებისთვის პირადი სივრცის დაცულობას უზრუნველყოფს.
მკაცრი ორთოგონალური გეომეტრია განსაზღვრავს ფასადის დანაწევრებას, რაც მას სიღრმის შეგრძნებასა და მკაფიო ჩრდილების თამაშს სძენს.
პროექტში გამოყენებული ძირითადი მასალა არის ფაქტურული წითელი აგური, რომელიც მთლიანი კომპლექსისთვის ერთიან ხასიათს ქმნის.
მასალა ჰარმონიულად ერწყმის მინის მოაჯირებს, რომლებიც საცხოვრებელ სივრცეებს ხედებისკენ ხსნის.
თითოეულ ერთეულს აქვს საკუთარი ტერასა, რომელიც პანორამული ლანდშაფტისკენაა მიმართული, ხოლო პირველ სართულზე განთავსებული სოციალური ზონები რელიეფის სხვადასხვა დონითაა გამიჯნული.